شايد فرانسه اولين کشورى باشد که همراه با طرح آموزش علمى خود، يک ماده را نيز به مسئله بهداشت مدارس اختصاص داد و در سال ۱۷۹۳ که اين طرح به تصويب رسيد، يک نفر پزشک نيز به‌عنوان مسئول بهداشت مدارس آن انتخاب شد.

در کشور هلند، بهدارى آموزشگاه‌ها در سال ۱۸۶۸ با استخدام دو نفر پزشک پايه‌گذارى شد و شروع به کار کرد و سپس در سال ۱۹۰۱ با اعلام تعليمات اجباري، شهردارى موظف به سازمان‌دهى اداره بهدارى آموزشگا‌ه‌ها شد و در سال ۱۹۴۲ که اولين قانون مربوط به بهداشت مدارس به تصويب رسيد، اين سازمان جوان به سرعت گسترش يافت به‌نحوى که ۲۱۰ نفر پزشک به‌طور تمام‌وقت به امور بهداشتى کودکستا‌ن‌ها و دبستان‌ها رسيدگى مى‌کردند و تحت‌نظر شهردارى‌ها اداره مى‌شدند.

در ايالات متحده امريکا، اولين کسى که نسبت به مسائل بهداشت مدارس، ويژگى‌هاى ساختمانى و محيط آموزشگاه‌ها توجه کرد ويليام الکوت Alcot بود.وى در سال ۱۸۲۹ راجع به مشخصات ساختمان مدارس مقاله‌اى نوشت و در اين مورد نظرات تازه‌اى ابراز کرد. پس از وي، هوراس من Horace mann در سال ۱۸۵۰ نيز تدريس مسائل شناخت اعضاء و فيزيولوژى بعضى از قسمت‌هاى بدن انسان را به زبان ساده براى دانش‌آموزان ابتدائى توصيه کرد و مدتى خود به آموزش اين مطالب پرداخت. پس از آن در سال ۱۸۹۰ بود که دروس فيزيولوژى و بهداشت محيط زيست در ۴۰ ايالت آمريکا جزو برنامه رسمى دروس مدارس شد و بالاخره در سال ۱۸۹۴ ساموئل دارگين Dargin معاينات عمومى دانش‌آموزان را در مدارس شهر بوستون آغاز کرد که به‌دنبال آن با اجراء اين برنامه در سال ۱۸۹۵ در شيکاگو و ۱۸۹۸ در مدارس نيويورک توجه کلى و فراگير نسبت به بهداشت دانش‌آموزان بيشتر ايالات متحده‌ آمريکا صورت گرفته و رسميت يافت و به تدريج بر کم و کيف تعداد و خدمت آنان افزوده گرديد.

در انگلستان آغاز کار بهداشت مدارس از سال ۱۹۰۷ و تحت نظارت ادارات آموزش محلى به وجود آمد و سپس با ايجاد سازمان عظيم بهداشت و طب عمومى يا ملي، بهداشت مدارس باز هم وابستگى خود را با آموزش و پرورش حفظ کرد و تنها ايجاد ارتباط بين بهداشت ملى و بهدارى آموزشگا‌ه‌ها بود که مورد توجه مسئولين امور قرار داشت و در سال ۱۹۱۹ رياست پزشکان وزارت بهداري، با حفظ سمت به رياست بهداشت مدارس نيز منصوب و ارتباط بين بهداشت عمومى و مدارس محکم‌تر شد و بهدارى آموزشگاه‌ها راه رشد و کمال پيمود، به‌نحوى که در بيشتر مدارس، محل خاصى هم براى کار بهداشتى در نظر گرفته شد که ضمن ارائه خدمات بهداشتي، کارهاى مقدماتى درمانى و دندانپزشکى نيز براى دانش‌آموزان صورت مى‌گرفت. در آغاز کار، وظايف بهدارى آموزشگاه‌ها، کشف نقايص عضوى دانش‌آموزانى بود که مشکلى در کار تحصيل داشتند. ولى بعداً اين وظيفه توسعه يافته و تمام مسائلى را که به‌نحوى با سلامت و بهداشت جسمى و روانى کودکان در ارتباط بود، فرا گرفت. با گذشت زمان، برنامه‌ريزى در زمينه مسايل بهداشت مدارس در کليه کشورها مورد توجه قرار گرفت و سعى در تأمين و حفظ سلامت دانش‌آموزان، از اولويت خاصى در برنامه‌هاى بهداشتى برخوردار گرديد.